Hij staat midden op een tafel, bedekt met een zwart doek. Ook hij is erin gewikkeld, vastgezet in zijn eigen enscenering. Telkens wanneer hij zich omdraait, blijft de stof haken en dreigt ze de tafel mee te sleuren. Het gebaar is onhandig, bijna potsierlijk. We lachen — een nerveuze lach.
John Robinson trekt kaarten uit het tarotdeck en vraagt ieder van ons er drie te kiezen — het verleden, het heden, de toekomst. Hij spreekt onophoudelijk, gedragen door die onstuitbare, bijtende Engelse humor. Alles lijkt geïmproviseerd, absurd zelfs — en toch valt elk woord met een bijna meedogenloze precisie op zijn plaats. Wat hij blootlegt, snijdt tot op het bot: liefde, verraad, ontgoocheling, schaamte. Het publiek wankelt tussen vermaak en ongemak.
Tijdens People Ruin Paintings brengt John Robinson drie performances die de basis vormen voor toekomstige schilderijen.
Op de gelijkvloerse verdieping wordt een collectief alfabetbord geactiveerd, samengesteld uit zesentwintig letters en twee extra kaarten — YES en NO. Deelnemers plaatsen opgerolde schilderijen over hun hoofd, waardoor doeken voorlopige maskers worden die het gezicht verhullen en het lichaam tegelijk tot deel van het spreekapparaat maken. Vragen worden gericht aan ongeziene aanwezigheden, terwijl Robinson de resulterende letters en antwoorden op een whiteboard noteert en de seance zo vertaalt naar een publieke oefening in onstabiele notatie. Het werk draait om de spanning tussen oprechte aanroeping en evident falen: taal verschijnt enkel in fragmenten, samenhang blijft eeuwig uitgesteld, en de belofte van communicatie wordt net door haar mislukking in stand gehouden. Zo ensceneert het ritueel geen openbaring, maar het voortduren van verlangen tegenover de eigen onmogelijkheid.
Een lange tafel, gedrapeerd in zwart doek, wordt het toneel van langgerekte tarotsessies. Bezoekers kiezen kaarten voor verleden, heden en toekomst, de kunstenaar leest die voor. Het format weigert privacy: de duiding voltrekt zich voor de hele zaal, met gêne en blootstelling als structureel materiaal in plaats van bijkomstig effect. In het midden van de tafel verschijnt Robinson door een opening in het doek, dat tegelijk als zijn gewaad fungeert, zodat de performance lichaam, kostuum en podium tot één doorlopend oppervlak verbindt. Die opstelling is cruciaal voor de logica van het werk. Ze maakt de kunstenaar tegelijk tronend en gevangen, celebrant en aanhangsel van het apparaat dat hij zelf heeft gebouwd. Het geeft de lezing een onstabiele autoriteit: deels orakel, deels spektakel, deels zelfgekozen verstrikking. Divinatie werkt hier niet als voorspelling, maar als een apparaat om auteurschap en controle te testen — wie mag spreken, wie leesbaar wordt gemaakt, en hoe een 'lezing' de handelingsmacht herverdeelt tussen performer en deelnemer.
Op de bovenverdieping verschuift de performance van divinatie naar een bewust abject lichamelijk ritueel. De kunstenaar ondergaat een reeks opeenstapelingen en vernederingen — bekogeld met eieren, bedekt met bloem, overgoten met chocoladesaus — zodat het lichaam gaandeweg verandert in een oppervlak van exces, slapstick en vernedering. De scène beweegt met een soort louche theatraliteit, waarin camp, klucht en schending nauwelijks te scheiden zijn. Robinson stapt vervolgens in het bad voor een geënsceneerd doopsel, om er met opblaaszwaarden en bananen te worden geslagen — een voortzetting van de onstabiele slingerbeweging van de handeling tussen schijnritueel en beproeving. Niets lost hier op in zuivering of transcendentie. De performance drijft het lichaam integendeel naar uitputting, en laat residu na in plaats van verlossing.
© Jolien Chielens
